Chulugi op reis: Puerto de Mogan het beloofde land!? storm op zee

Datum: 10-03-2010 - Bron: Chulugi

Maandag  22 oktober 2001   Puerto de Mogan  (Gran Canaria) het beloofde land!? storm op zee

Met licht weer verlaten we om 10.30 uur de haven van Gomera. Met de wind dwars inkomend zeilen we met volle bepakking richting de zuidkust van Tenerife om na het ronden hiervan de steven te richten op Puerto de Mogan op Gran Canaria. Verwachte aankomst vanavond 23.00 uur. Wat voor plaatsje heeft men daar voor ons gereserveerd! Om 12.00 uur gaat de motor bij. Het is heerlijk zonnig. Vlak voor de kust van Tenerife verandert het klimaat. De wind neemt toe en de deining bouwt op.

Beiden ‘right on the nose’

Hakken dan maar, er recht tegenin. 

Een paar mijl verder begint de wind te iets te ruimen maar trekt verder aan. De acceleratiezone tussen de eilanden Tenerife en Gran Canaria behoort tot een van de meest beruchte en dient te worden gerespecteerd. Ik vrees dat we het mee gaan maken. Terwijl de zon verdwijnt, en de lucht almaar grauwer wordt trekken we een eerste rif en nog voor ik terug in de kuip ben, meten maar een tweede. De nacht valt snel in en bij het laatste beetje licht trimmen we de kluiver totdat er nog maar een puntje van staat. Hoog aan de wind rauzen we er doorheen met ons doel net niet bezeild. De wind is aangetrokken tot een respectabele 8 en dat is niet leuk als je er tegenin moet.

Zout, nat en met een hoop lawaai zitten we dubbel aangelijnd in de kuip. Ik bedenk wat mijn volgende manoeuvre zal moeten worden als het nog erger wordt. Maar dit soort zaken laat zich niet regelen. Net als Marleen te kooi gaat constateer ik dat het hoofdroer, wat met een borgwiel buiten werking is gesteld omdat we op de windvaan sturen, los schiet en alle kanten opdraait.  De autohelm staat op de windvaan, wat onze enige autopilot is. Ik wil het hoofdroer dus opnieuw vastzetten maar bemerk meteen dat de remconstructie waarmee dat moet gebeuren het begeven heeft. Natuurlijk!!

Ik werk me naar het halfdek en koppel de vaan los.  Om het hoofdroer opnieuw te blokkeren grijp ik naar een lijn, wat later een lijflijn van een veiligheidsharnas blijkt te zijn, en bindt het roer zo goed als ik kan vast. Natuurlijk komt mijn trouwe zeilmaat, die de herrie alweer gehoord heeft ongevraagd aan dek. In de barre omstandigheden maken we Marleen’s harnas vast aan een lijn die uit de bakskist wordt gehaald wat alweer geen gelukkige oplossing blijk te zijn.  We klaren samen de boel aan dek en zien kans met een vastgebonden hoofdroer de boot weer op koers te houden. 

Er komt iets op ons af 

Voor me zie ik een lichtje op me afkomen. Klein en onstabiel maar komt wel snel naderbij.  Wat is dat!!  Een vast licht dus een vaartuig.  Plotseling is het wel heel dichtbij en ik tuur in het donker om te zien waar het om gaat. Het lijkt een klein jacht te zijn, en het begint behoorlijk opeen aanvaringskoers te lijken. Ik vraag Marleen om de grote schijnwerper te pakken om de aandacht van die snurker te krijgen.

Maar wat gebeurd.

Ik kan niet zelf effe niet  uitwijken want het hoofdroer zit nu goed! vast en Marleen kan niet bij de lamp en worstelt in het donker halverwege de kajuittrap met de paalsteek waarmee we haar harnas hebben vastgemaakt.  Plotseling ontsteekt onze tegenligger een groot licht en laat dit voluit over zijn zeilen schijnen.  Daar kan ik uit opmaken welke koers hij voorligt en concludeer dat we elkaar, hoewel met weinig tussenruimte net zullen passeren.  Als het gevaar geweken is voel ik mezelf met al dat geklooi met die lijnen een amateur die niet in staat is om de juiste handelingen te verrichten op momenten dat het nodig is en ben ontevreden over mezelf. Nog geen tien minuten later houdt de wind er plotseling mee op en ligt  Chulugi nog wat onrustig, haast onwezenlijk na te deinen op een rommelige zee.
Een blik op de zeekaart laat zien dat we ongeveer vijf mijl van Gran Canaria af zijn en dat betekent dat we de acceleratiezone zijn uitgevaren en daarmee de wind ook weer volledig verdwenen is. Een vreemde gewaarwording maar we zijn er weer doorheen. 

Rond elf uur die avond lopen we, weer een beetje bijgekomen, in alle rust en windstilte de haven van Puerto de Mogan binnen en meren af aan de meldsteiger.
Onmiddellijk wordt ons gevraagd of we wel hebben gereserveerd en geruststellend kunnen we met een ‘si’ antwoorden. Op de lijst van de kleine dikke havenmeester met witte pet, die na later blijkt, alle jachten naar hun plaats SCHREEUWT, komen we niet voor. Hij kijkt ons wantrouwend aan maar stemt erin toe dat we tot morgen aan de kade kunnen blijven. 
De volgende morgen krijgen we van Maria Theresa die de dienst uitmaakt in het havenkantoor inderdaad een plaatsje in de haven maar ze kijkt ons streng aan en zegt ‘only till Saturday!’ We varen het beloofde land binnen naar ons plaatsje en meren met de hekstoel naar achteren af zodat de opstap via een trapje ook voor mijn moeder die morgen aan boord komt haalbaar is. Zodra we binnen zijn worden we als het ware omarmd door het idyllische haventje en wanen ons in een ware tuin van Bougainville en Chinese rozen.

Alles pontificaal in de bloei.

Het haventje heeft een nagenoeg vierkante vorm waar omheen een heuse boulevard met alleen maar barretjes, winkeltjes, restaurantjes, supermarktjes en nog veel meer ..tjes. De zeepilot gaf al aan ‘once entered the decision to leave is hard to make’

En dat is een absolute waarheid. De volgende dag halen we moeder van het vliegveld op en nemen haar vol trots mee naar ons miniparadijsje. Ze vindt het geweldig.

De dagen erna loopt de temperatuur op tot ongekende hoogte en om beurten lopen we naar het voordek om ons af te spuiten. Dat vond mijn moeder maar niks. Totdat we haar met een smoesje naar voren lokte en haar hetzelfde lot lieten ondergaan. Gegil en geschreeuw maar ook veel lachen en… ze was er lekker van opgeknapt.

Zaterdag neem ik haar mee naar Maria Theresa en vraag wat ik nou toch aanmoet als we morgen de haven moeten verlaten. Ze bezwijkt voor mijn wat wanhopige blik maar misschien wel het meest voor de strenge ogen in het bezwete gezicht van mijn moeder. Maria perst alle mogelijkheden uit en maakt plaats voor ons voor de rest van de week.

Na mijn moeder komt er nog meer familie en vrienden van ons langs. Marleen en ik zijn allang gevallen voor het charmante Puerto de Mogan en willen Gran Canaria voorlopig niet verlaten. We genieten daar intens van die bekende gezichten die ons zo ver van huis komen opzoeken.  We huren een auto en rijden een dag door het spectaculaire hooggebergte van het schitterende eiland en boeken er gewoon weer een paar weken bij. Dan maar geen kerst op de Cariben en blijven nog maar even aan deze kant van de oceaan.  We laten ons een aantal weken prettig ophouden en liggen veel van die tijd net buiten het haventje voor anker.
Toen de ankerketting tijdens een van die manoeuvres weer eens onder een rots vast kwam te zitten was dat de druppel die de emmer deed overlopen. We zijn we een dag later met een huurauto regelrecht naar Las Palmas gereden en hebben onmiddellijk een duikset aangeschaft.

Omdat we meer tijd maken dan we van plan waren laten we Chulugi tevens een paar dagen op de kant zetten om het onderwaterschip een goede beurt te geven.

Daarna komt dan toch het moment van vertrek weer in het zicht. Uiteindelijk willen we toch verder.  We besluiten de laatste week op Gran Canaria een kleine vijf mijl verderop door te brengen op de mooie ankerplaats van het vijf sterren ressort Anfi de Mar.  Ook daar liggen we erg naar ons zin voor anker en ervaren de luxe van al die tot onze beschikking staande voorzieningen tot in onze vezels.  De uitstraling van dit ressort met zijn Caribische aandoende stranden is pure luxe waar menig bezoeker in wegdroomt. Maar dan gebeurd er iets op dit schitterende Anfi de Mar waar niemand op gerekend had en waar lokaal zeker nog lang over zal worden nagepraat. 

Wordt vervolgd  

Marleen en Tejo Kokkelkoren