Chulugi op reis: Op naar de Kanarische Eilanden

Datum: 21-12-2009 - Bron: Chulugi

Zaterdag 2 oktober 2001

I.  In de bekoring van  La Palma

Het heeft de hele nacht geregend. Om half negen in de morgen is het nog donker in de haven van Porto Santo. Een zware, grauwe en vooral natte lucht omsluiert de vulkanische kegel van het eiland en hangt dreigend boven de afgemeerde jachten. De wind zit stevig in de noordoost hoek en dat komt goed uit want deze dag zijn we van plan te vertrekken naar de zuidelijker gelegen Kanarische Eilanden.

270 mijl verderop La Palma

Na de laatste zaken met de havenmeester te hebben afgerond en met de barometer geruststellend op 1031 isobaar  verlaten we een eiland wat ons ondanks zijn eenvoud en pretentieloze uitstraling behoorlijk heeft weten te bekoren. Hier een half jaar te moeten vertoeven zou voor ons geen straf zijn.  Nog binnen de haven zetten we het grootzeil en laten ons onder de beschutting van het eiland naar buiten blazen.

Eenmaal buiten de pieren kan de stagfok en de uitgeboomde kluiver worden bijgezet en met een vaartje van 5 knopen richten we de steven opnieuw naar het zuiden, dit maal naar het 270 mijl verderop gelegen La Palma.

We weten dat La Palma geen zandstranden heeft en om die reden niet toeristisch is ingesteld. Daarbij heeft het behoorlijk wat regendagen waardoor het eiland veel groener moet zijn dan de meeste andere eilanden van de archipel.Voor ons alle reden om juist ook dit eiland te bezoeken.

Voor ons is geen plaats in de jachthaven.

Het hele traject van Porto Santo naar La Palma varen we voor de wind en met uitgeboomde zeilen. Voor ons wordt duidelijk dat we in de greep zitten van de noordoostelijke stroming die hier rond deze tijd van het jaar domineert.

Dit resulteert in een rustige en overzichtelijke zeiltocht wat ons ruimschoots in de gelegenheid stelt om veel aandacht aan de maaltijden te besteden en weer eens een beetje bij te lezen. De nachten zijn lang maar vooral ook mooi. We hebben er weer een bijna volle maan bij die uitbundig op de uitgeboomde zeilen staat te schijnen.

Maandag 9 oktober om 0900 uur komen we na twee volle dagen op zee aan op La Palma. We varen een enorme haven binnen waar zich een kleine marina voor jachten bevindt, maar ontdekken al snel dat het vooral jachten van de “locals” betreft. 

Dat is niet zo fraai want het enige alternatief is de enorme hoge kade, bestemd voor de bananenboten, waar nog een behoorlijke deining doorstaat. Er hangen enorme grote zwarte stootwillen tegen de kade om de beroepsvaart op af te laten meren. Een zo’n wil is net zo groot als ons schip en het lijkt me het beste te proberen de boot daar  tegenaan te leggen.

Na zeker anderhalf uur te zijn bezig geweest liggen we met extra lange dubbele landvasten en dubbele springen en nog eens zes van onze eigen stootwillen tegen die grote zwarte worst afgemeerd. De boot beweegt behoorlijk en het vraagt om lenige manoeuvres en een juiste timing om via die worst met een soort hink-stapsprong veilig op de hoge kade te belanden. Dat wordt takelen als het straks laag water is.

Vier dagen blijven we op La Palma en ontdekken dat de verstrekte gegevens op juistheid berusten. Met een gehuurde auto verkennen we het eiland dat inderdaad prachtig groen is. In tegenstelling tot de toeristische zuidkust van Portugal is het leven hier in zijn normale doen. Je merkt het al aan de bekijks die je als “vreemd” schip in de haven hebt. Maar ook de enigszins beperkte keuze in restaurants en het niet overdreven aanprijzen van allerlei koopwaar bevestigt het normale authentieke gedrag van de eilandbewoners.

Een verademing.

Al de eerste dag leggen we contact met een Hollandse jonge vrouw die al bijna 20 jaar als logistiek manager een promotiefunctie op het eiland vervult. Beter kan je het niet treffen. Zij regelt een huurauto (goed en goedkoop) laat onze gastankjes bijvullen, introduceert ons bij de havenmeester (wat een gratis plekje oplevert), en verschaft allerlei belangrijke informatie. Ze arrangeert zelfs een plaatsje voor me bij de beste tandarts van Santa Cruz. (klote kies!!)

De processie

En als je dan zo in de vooravond door de smalle en steil omhoog lopende straten van La Palma loopt  en haast onder de voet gelopen wordt door weer zo’n processie, blijf je toch altijd weer even staan. Knoertharde slagen in een ritmische beat, op de drums die vooraf gaan, beuken op je trommelvlies. Alle ramen in de nauwe straatjes staan wagenwijd open. De Spaanse vlag hangt uitbundig uit alle vensters. Vuurwerk, vooral veel lichtgevende zilverregen wordt met een harde knal door jong en oud opzienbarend in werking  gesteld. Marleen staat daar net even in een “foute” positie en krijgt vanuit de hoogte een portie vlammende sterretjes in haar nek. Haar geloof in de Heer is sterk, maar dat in koudvuur gaf zij terplekke op.

Na de trommels en pauken volgt dan, precies in het ritme een enorme draagbrug met daarop een gigantische Maria met kind, vooruit gebracht door een achttal sterke mannen. In een ritmisch gewaggel op maat van het slagwerk slepen zij de enorme met kaarsen rondom verlichte vracht tegen de steile straten omhoog.

Om de tien minuten geeft de leider een harde klap op bodem van het draagwerk en zetten de mannen het gevaarte op vier gammele poten neer waarop een bemanningswissel kan plaatsvinden.

In mijn gedachten zie ik de Here Jezus in eigen persoon met het kruis tegen de berg van Galilea optorsen. Dan volgen er weer een serie klappen waarop het geheel weer op de schouders van de nu nieuwe bemanning komt te staan en wordt de tocht waggelend vervolgt. Vanaf een balkon worden handenvol witte bloemblaadjes naar beneden gegooid als sneeuwwit tapijt voor de stoet.

Toegegeven, de ritmische knalharde drum in combinatie met de vuurwerkverlichting het witte bladerentapijt en de zeulende mannen geeft me opnieuw kippenvel. Er gaat een enorme geloofwaardigheid vanuit en de sfeer is open en prettig waarmee deze mensen lijken te willen uitstralen;

God is er voor iedereen. 

Ook voor die bij toeval passerende zeiler. 

Gelukkig maar!