Chulugi op reis; La Coruna-Bayona, In de greep van La Coruna

Datum: 19-10-2009 - Bron: Chulugi

Ik  kon me niet bedwingen en schreeuwde het door de straatjes. Bayona is like paradise. Ik heb het al eens eerder gezegd. Een geweldige baai in het zuidelijkste puntje van de noordwest hoek van Spanje. Het heeft een geweldige ankerbaai een leuke boulevard, de temperatuur is ook voor een Nederlander goed uit te houden en nog steeds betaalbaar. Kortom waarom zou je nog verder gaan. Nou dat laatste mag  duidelijk zijn, om het seizoen achterna te zeilen natuurlijk.

We lagen vast in La Coruna ; letterlijk en figuurlijk.

Enerzijds door de weerkaartjes, het was zoals de Engelsen kunnen zeggen “a complete mess”. De kaartjes staan vol met vuiligheid. De lagedrukgebieden lijken zich om het hardst te verdringen en werpen de ene na de andere gale af en meestal uit zuidelijke richtingen. We liggen hier al bijna een week binnen en het gaat erop lijken dat het nog wel eens een weekje kan aanlopen. Niet dat het hier niet leuk is maar die tweede week kunnen we ons nou net niet permitteren. We geloven er namelijk beiden niet in, dat het vliegtuig dat Humphrey voor aanstaande vrijdag in Vigo geboekt heeft, daar wel even op wacht.Vigo ligt zeilend om kaap finisterre 120 mijl hier vandaan en we zoeken dus een “gaatje” tussen de weersystemen.

Vanmorgen was het zover.

De havenautoriteiten blijven bij hun aankondiging van gisteravond namelijk zuidwest 4 tot 7 beaufort, wat regen en mist en een gale in noordwest Finisterre. Wat je een gaatje noemt. En toch zijn we vertrokken omdat de wind op de ankerplaats al de hele nacht uit het zuidoosten! staat te blazen wat ons op de eerste 20 mijl goed van pas komt, maar vooral ook omdat de wind in de middag rond 1500 uur zal afnemen en noordwest wordt.

zondag 19 augustus

Weggaan kost altijd meer tijd  dan je denkt dus besluiten we de avond ervoor de boel vast klaar te maken dan hoeven we morgen alleen nog maar anker op. Om 06.30 uur die morgen maak ik een begin met het indraaien van de ketting. Ik zie een ander jacht dicht bij ons  en het lijkt alsof hij over onze ketting ligt. Echter bij het indraaien gaan we een hele andere kant uit en lijkt alles gesmeerd te gaan. Op het moment dat de ketting recht naar beneden loopt stop ik met draaien en laat Chulugi het zwaarste werk zelf doen.  Het anker heeft zich flink in de modder vastgezogen en zelfs de stampbewegingen van het jacht krijgen het er niet makkelijk  uitgetrokken. Elke keer als de boeg zich optilt, staat de ketting snaarstrak.

Net als ik wil overwegen om over het anker heen te varen komt er beweging in het spul. Ik draai de boel verder in maar merk meteen al dat het anders gaat dan normaal. Na verloop van tijd zie ik het onheil. Er komt er een andere lijn, die zich een paar slagen om de ketting heeft gedraaid mee omhoog. Ik vraag me af hoe dat mogelijk is want bij het ten anker gaan heb ik niets van een mooring of  vissersgerei kunnen ontdekken.

In een eerste opwelling wil ik snijden. Ik grijp het mes maar iets weerhoudt me. “Respect voor andermans spullen”, gaat het door mij heen, “ ik probeer het eerst op deze manier”. Het lukt me om voorover gehangen over de boegspriet de lijn beetje bij beetje te laten wegzakken maar weet nu al dat dat straks bij het anker niet meer zal lukken. Ondanks de stevige wind en het feit dat ons anker allang uit de grond is, drijven we niet van onze plek weg omdat we door die lijn om de ketting nog vast worden gehouden.
Vlak voordat de 30 kilo bruce boven water komt zie ik tot mijn grote schrik, dat er nog een tros omheen gedraaid zit. Deze keer van een omvang en in die mate aangegroeid dat het mes wat ik klaar heb liggen ineens wat belachelijk aandoet.

Snijden kan ik voorlopig vergeten.
Hoe nu verder. Veel tijd om na te denken krijg ik niet want onmiddellijk daarop begint de Culugi te verlijeren en schuiven we met ballast en al richting een grote Fransman die nog nietsvermoedend wat verderop vredig achter zijn mooring ligt. Op een aantal andere ook voor anker liggende jachten is inmiddels duidelijk geworden dat er iets mis is en we krijgen ongewild al een hoop bekijks. Onze verwoede pogingen dit goed af te ronden wordt vanuit een van de verschillende kuipen uitgebreid op foto en filmmateriaal vastgelegd. Behalve bij de Fransman, daar ligt de hele bemanning waarschijnlijk nog te kooi. Gelet op de snelheid waarmee ik op ze afdrijf, niet voor lang meer vrees ik.“Snel, de stootwillen buitenboord” roep ik naar Humphrey terwijl ik zelf de eerste klap probeer op te vangen. Ons anker nog half buitenboord grijpt alsof het er verdomme voor is gemaakt precies achter de meertros waarmee de Fransman aan de mooring vast ligt.
De chaos is kompleet. Terwijl wij de stoot willen tussen de schepen staan te proppen vliegt het schuifluik van - mijn nieuwe buurman tegen wil en dank -  open, en zie ik twee mannen en een vrouw half ontkleed over het dek rennen in een poging te ontdekken wat er allemaal gaande is. De franse schipper - op slippers -  stopt bij mij en wij kijken elkaar aan. Hij in zijn onderbroek, ik volledig in mijn zeilpak.  “sorry” breng ik voorzichtig uit, me verlegen voelend met de situatie, hij knikt wat onduidelijk.
Nu de schepen in deze onvrijwillige vrijage toch naast elkaar liggen meren we ze maar stevig aan elkaar af wat ons gezamenlijk in de gelegenheid stelt,  te trachten de boel te ontknopen. Met de pikhaak lukt het ons de dunne lijn van het anker te verwijderen. Plotseling komt de franse schipper, nu in bootbroek,  in zijn dinghy met volle vaart om de boeg van zijn jacht gescheurd en neemt de positie in onder zijn meertros ter plaatse waar ons anker er zich omheen heeft gewerkt.  Zo lukt het uiteindelijk om het anker ook nog van de zware tros te bevrijden. Vervolgens tracht de fransman het zware bruceanker van zijn meertros te tillen maar dat wil, niet lukken.
Het lijkt me een goed idee om eerste de zware kluiten modder die van de bodem zijn meegekomen los te werken. Of hij het me ooit nog vergeven zal weet ik niet maar bij het met de pikhaak loswrikken van een grote kluit modder dondert de helft daarvan in zijn dinghie en de andere helft gaat terug in zee. Dit laatste geeft een overweldigende plons waardoor de fransman zonder dat hij daar  deze keer een muntje voor nodig had,  een douchebeurt krijgt.

Als de boel geklaard en geborgen is wisselen we nog enige hartelijkheden uit en bedanken onze franse buren voor de geboden hulp. Nagekeken door de belangstellende bemanningen van de andere jachten (camera’s kunnen weg) varen we met anderhalf  uur vertraging en weer een ervaring rijker  van de ankerplaats vandaan. De eerste 20 mijl zoals verwacht en gehoopt hebben we de zuidoostenwind nog mee. Daarna hoge deining en een hoog aan de windse koers. Het is ronduit grauw en dreigend weer en we moeten duidelijk weer even wennen. De wind krimpt verder naar het zuidwesten en… beloofd is beloofd de 7 beaufort  krijgen we ook.  Met een dubbel rif in het grootzeil, stagfok en een weggerolde kluiver, zeilen we er met nog eens zeven knopen tegenin.

“Quite uncomfortable”

Alsof er een knop wordt omgezet valt zoals voorspeld klokslag 15.00 uur de wind weg, om onmiddellijk daarna gematigd uit het noordwesten terug te komen. “Quite comfortable” We zeilen de 120 mijl lekker uit en lopen volgens berekening vroeg in de volgende morgen de mooie baai van Bayona tegemoed.

Bayona in de watten

De dag breekt aan maar een uur voordat we op de reden van Bayona liggen trekt de boel potdicht van de mist. O ja, dat hebben we deze reis nog niet gehad dus dat moet natuurlijk nog even.  Bayona in de watten.Naast het kabbelend water rond de boot is alleen het naargeestige geluid van de misthoorn nog te horen. De radar gaat bij en ik voer twee extra waypoints in de GPS in. Stapvoets varen we de baai binnen, op de pier af waarachter de ankerplaats moet zijn.
De steven van onze eigen boot in deze grijze massa is nauwelijks te zien. Nu zal blijken hoe nauwkeurig een GPS is. Humphrey staat inmiddels voorop. Ik hoor de branding al tegen de grote pier slaan maar kan nog niets onderscheiden. Teruggaan!??
Dan ineens een kreet van voren. “Ik zie wat!” Ik zag het ook en stond stijf. Een zwarte massa, veel hoger dan ik had verwacht, rijst op uit zee en gaf me weinig tijd meer om te manoeuvreren. Kruipend langs de pier verder varen naar het pierhoofd en er omheen.

Daar zag ik een jachtje tevoorschijn komen dat daar reeds voor anker scheen te liggen. Iets verder hebben we het anker ook maar laten vallen. Het heeft opnieuw weer wat kreun gekost maar voorlopig liggen we goed.  Twee uur later  trekt de mist op en Bayona lacht ons toe.

Het is hier plotseling volop zomer.

Tejo 

 Wordt vervolgd.