Chulugi op reis: Het feest is begonnen

Datum: 09-10-2009 - Bron: Chulugi

Klokslag 23.00 uur draaien we de boot rond de grote pier en varen de verlichte ankerplaats op van de enorme haven van La Coruna. We zien aan het aantal jachten die al een plaatsje  hebben gevonden dat het hier hoogseizoen moet zijn. Maar er is nog ruimte en na een orientatierondje tussen de jachten door, plonst  Bruce doelgericht in het 18 meter diepe water en rolt er 55 meter ketting achteraan. De motor gaat uit en de rust is daar.

"Met de kinderen rond Kaap Hoorn"

Ik moest meteen weer even denken aan een opmerking  uit het boekje van Rosie Swale “ met de kinderen rond Kaap Hoorn”. Zij vertelde dat als je na een grote oversteek in het donker een haven binnenloopt is het net of je een cadeautje krijgt, maar wat je de volgende morgen pas mag uitpakken. Zo voel ik dat ook, maar toch hebben we er diezelfde avond al een beetje van mogen proeven. De watertemperatuur en daarmee ook de avondlucht om ons heen, zijn tot respectabele hoogte gestegen en na het opruimen van de ergste rommel genieten we in de kuip van de rust, de zwoele avondsfeer en een heerlijk glaasje whisky.

Vermoeid maar zeer voldaan zoek ik daarna mijn kooi op voor weer eens een ononderbroken nacht. Met nog een jaar voor de boeg, nog zoveel leuke dingen te doen en de vertrekkersstress al weer ver achter me, slaap ik in met de euforische gedachte dat het feest met deze avond nu definitief is begonnen.

Is dit eigenlijk wel leuk?

De volgende morgen even langs de “Senergy” iets verder op de ankerplaats en geven het geleende neopreen pak met een lekkere fles wijn als dank, aan de bemanning van de Breehorn terug. Vanuit de bijboot worden meteen even de laatste nieuwtjes uitgewisseld.

Daan en zijn vrouw Birgit een stel van begin 40, blijken voor het eerst zolang en zover op pad te zijn en zijn gisteravond een half uur voor ons La Coruna te binnen gelopen. Ook zij hebben een jaar gepland om de Atlantische oceaan met hun jacht te verkennen.

Birgit vroeg hoe wij het onderweg gevonden hadden en vertelde “en passant” dat zij toch wel regelmatig een dipje hebben gehad. Zij hadden er toch meer op gerekend het hele stuk gewoon te kunnen zeilen.
Op mijn reactie, dat ze dat ook gewoon hadden kunnen doen, maar dat je dan wel  een paar dagen langer onderweg bent, stelde zij zich de  vraag; “Is dit nou eigenlijk wel leuk wat we doen?”. Ik vertelde haar, dat je met dit soort afstanden,  toch ook je grenzen wat zal moeten verleggen voor wat betreft het gebruik van het “ijzeren zeil”, het hoort er gewoon bij.

Van de ene verbazing in de andere

Even later meren we de dinghy af aan de steiger en lopen via de prachtig aangelegde boulevard langs het havengebied richting centrum en het enorme en dominerende evenementenplein vlak voor het gemeentehuis. Eerst de laatste Hollandse valuta omwisselen want over een jaar zijn ze in verband met de komst van de euro misschien niets meer waard.

Na het wisselen bij de plaatselijke bank -waar we 27.000 peseta’s ontvangen voor 135 Nederlandse guldens- proberen  we de koers van de peseta te herleiden. Maar ook omdat in de berekeningswijze de euro al zit verwerkt, komen we er niet goed uit.

We strijken neer op een terras in de volle zon en bestellen beiden een cappuccino en een grote plak cake. Bij het afrekenen komen we nog meer in verwarring. Deze consumptie kost ons f 45,00 of  f 4,50.

Beiden lijkt ons onwaarschijnlijk. Tijd voor een potje bier. “Signor, por favor, doet u ons maar dos grande Cerveza. Het is warm weer dus nog maar twee, en meteen de rekening er maar bij. Deze vier grote pullen bier op een terras midden in de stad kosten ons de lieve duit van  f 7,50. Zijn wij nou gek geworden of zijn ze hier nog niet wakker.

Later in de supermarkt loop ik naar de drankenkast en probeer de prijzen aan de hand van de whisky te herleiden. Nou moet je ophouden. Een fles Chivas Regal kan je toch niet kopen voor 2400 peseta’s, omgerekend voor 12 gulden! ? Ja dus! En de William Lawsons kost hier dus 1100 peseta’s. Rekent u even mee, f 6,50. Wie van sigaren houdt kan hier ook zijn geluk niet op want ook deze zijn tegen voor onze begrippen vooroorlogse prijzen te verkrijgen.

Later op de avond, en ik wil het u toch even niet onthouden schuiven we bij een van de restaurantjes naar binnen en bestellen bier en later bij het eten een fles wijn en worden ook daar  melig van de in onze ogen abnormaal lage prijzen.

Het is een waar eldorado en ik weet me van twee jaar terug nog te herinneren dat dat geldt voor het hele ria gebied van Galicie, met dat verschil dat het opnieuw goedkoper is geworden.

Misschien de euro? Diezelfde middag zijn we nog een reisbureau binnengelopen en boekt Humphrey zijn vliegreis naar huis. Er moet even gezocht worden maar dan lukt het om vanuit Vigo via Madrid en Frankfurt naar Schiphol te reizen tegen de kosten van f 315,00.

In de avond enige afkoeling

De euforie duurde echter niet zo lang. Wat de hele middag ons uitgangspunt was geweest voor dit rijke gevoel was simpelweg de rekensom 135 gulden: 27.000 peseta’s = 0,005.

Dat is bij al onze uitgaven die middag onze berekenfactor geweest.  Op zich niet verkeerd, maar waar wij nimmer rekening mee hadden gehouden was het bijna ondenkbare, namelijk, dat de bank een rekenfout had gemaakt. En dat was dus zo. De bank had een vergissing gemaakt in ons voordeel en wat voor een. De 135 gulden gaven ons recht op zeggen en schrijven 10.000 peseta’s terwijl we er 27.000 hebben gekregen, omgerekend 220 gulden teveel. Het was dus waar. We  waren rijk, maar het zou alleen maar voor die middag opgaan (waarin we ook bijna alles over de bekende balk hebben gegooid)

Even nog de prijs van de vliegreis van Humphrey naar boven bijstellen; 315 gulden wordt dus 850 gulden. Sorry, foutje!  Behoorlijk onder invloed en melig lachend om onze eigen domme grappen lopen we laat in de avond terug naar de bijboot. Ik ga vast bij het motortje zitten en Humphrey stapt in met hetzelfde geweld als waarmee hij die middag regelmatig op een terras was neergeploft. Het bootje is daar niet op berekend en vliegt onmiddellijk alle kanten op.

Humphrey houdt  zich nog net staande. Tejo vliegt met een schok achterover en dondert met rugtas en hele hebben en houden in het zoute nat. Er wordt even niet meer gelachen. Met veel gesjouw en trekwerk word ik weer in de boot gehesen. Terug aan boord van Culugi kruip ik met de hele zoute zooi onder de douche terwijl Humphrey in de kuip de rugtas met inhoud onder handen neemt.

De volgende morgen tref ik de bende in de kuip aan, alles nog stijf onder het zout. Dan maar meteen een handwas doen. Net als ik met de emmer natte kleding vanuit de kombuis richting kuip loop begint het hevig te regenen. Ik sta daar en heb het koud.

Een kater in mijn kop, een illusie armer, honger en een drijfnatte was in de emmer waar ik effe nergens mee heen kan. En ik stelde me ongewild dezelfde vraag als Birgit die middag op de Breehorn had gedaan.

Tejo Kokkelkoren 

Word vervolgd