Chulugi op reis: HARD WERKEN EN POTVERTEREN

Datum: 02-12-2009 - Bron: Chulugi

Alvor 24 september 2001

Het is nog volledig stil om ons heen als ik die morgen het kajuitluik openschuif en de volle ankerplaats van Alvor rondkijk. De serene rust wordt slechts doorbroken door het geratel van de trein vanuit Lagos met bestemming Faro. In de vroege ochtenddauw trekt hij voor de zoveelste keer een lijn door de Algarve van het zuidelijk Portugal.

Ik doof de olielamp die ons gedurende de nacht voor onvrijwillige contacten met andere drijvende objecten heeft moeten behoeden. Het blijkt altijd weer een opgaaf om in deze zuidelijke gebieden de juiste brandstof voor de olielamp te kopen. Het spul wat wij er de laatste keer voor gebruikte bracht meer het effect van een molotovcocktail. We kregen het kreng alleen nog maar gedoofd door hem in zee te donderen.

We zijn na jaren nu maar afgestapt van de peterolie en hebben de lamp met enig soldeer en knutselwerk voorzien van een 12 volt autolampje. Gebruikt weinig ampère, werkt prima.

We maken ons klaar om deze mooie ankerplaats en het attractieve Alvor te verlaten. Dat kan je het beste doen direct na laag water omdat tussen Alvor en de zee een ongemarkeerde lagune ligt en de contouren van de droogvallende zandbanken bij laag water het beste te lokaliseren zijn. De meeste jachten die hier liggen, raken bij het in of uitvaren regelmatig de grond en op zo’n moment is het natuurlijk wel handig als het water nog verder gaat stijgen.

“Wat doen jullie nou de hele dag op de boot” is een vraag die ons meerdere malen wordt voorgelegd. “Hard werken” antwoord ik dan grappend. En voor een niet te onderschatten deel, is dat ook zo. Ook de afgelopen week was hier weer een goed voorbeeld van. Zo kruip ik op een bepaald moment de achterkajuit in om de kooi te fatsoeneren en blijkt de grote matras aan het voeteneind doorweekt te zijn. Lekkage!!  ik hoop toch niet een lekke kuip” schiet het onmiddellijk door me heen. Nader onderzoek maakt duidelijk dat de kit tussen de vier bouten waar de stuurstand mee aan de kuipvloer is gemonteerd is losgelaten. Het leed is dus nog te overzien.

Wel moet het plafond in de achterkajuit eruit, de stuurstand van zijn voetstuk worden gehaald, de hele boel worden schoongemaakt en opgeschuurd, de matras naar buiten om te drogen en de boel weer gemonteerd worden. Kortom een operatie van een dag. Uiteraard wel op tijd gestopt voor de borrel en een heerlijk gegrild visje op een terras. Het moet wel leuk blijven natuurlijk. Hard werken maar ook potverteren.

De windvaan doet het nog steeds niet.Voor het vertrek moet ik dus nog de 18 meter hoge mast in. Aangelijnd en gezekerd takelt Marleen mij met de ankerlier naar de masttop, bijna 20 meter boven de waterlijn. Net als ik bovenin zit komt die verrekte vissersboot met en noodvaart voorbij. (doen ze natuurlijk steeds, maar nu viel het pas echt op).

Chulugi begint te stampen en ik wordt bovenin links en rechts om mijn oren geslagen en als oud vlees tegen de mast gekwakt. Lachen??; levensgevaarlijk! Zo vlug als ik kan neem ik het mechanisme in zijn geheel mee naar beneden en maak veilig in de kuip de elektronica schoon. Opnieuw naar boven waarbij ik me deze keer met een extra lijn om de mast bind. Zo word ik bovenin nog wel geshaket maar niet meer geslagen.

De windmeter werkt niet. Nog vier keer moet ik in totaal naar boven.

Toegegeven. Als je aan het eind van de dag naar een goed werkend systeem zit te kijken krijg je toch wel een kick en ga je weer wat leuks doen. Er moet gecompenseerd worden natuurlijk.

O, haast vergeten; het log (snelheidsmeter) werkt niet.  Er hoort onder de boot door het water een radertje mee te draaien zodat we de afgelegde mijlen en snelheid kunnen opnemen. Het radertje zit door de aangroei muurvast. Doen we morgen weer. Voor deze klus moeten we onder het schip zijn.

Na de volgende dag een paar maal duiken blijkt dat het log er in zijn geheel uit moet want in het radertje is geen beweging te krijgen. In de buik van Chulugi gaan vervolgens de vloeren open waardoor we toegang tot het log krijgen.

Als ik het log eruit trek, weet ik, krijg je een badkuipeffect waar je na het baden de stop hebt uitgetrokken maar dan in omgekeerde richting.

Bij ons loopt er geen water weg maar na het verwijderen van het log spuit dit onmiddellijk met kracht om je oren. Dat wil je niet te lang hebben in je boot. Marleen zit dus gereed om na verwijdering meteen de “dummy” in het gat te stoppen waardoor de instroom stopt. Het log wordt nu grondig schoongemaakt waarna de operatie zich gaat herhalen. Het moet namelijk weer terug op z’n plek.

Let op! Actie!! Dummy eruit, log er weer in. De binnenkant van de boot naspoelen met zoetwater en drogen. Weer twee uur verder. Toegegeven, je kan je planning zelf maken maar er blijft altijd wel werk aan de winkel.

High-tech aan boord

Met een aantal daarvan hebben we in Alvor kennis gemaakt. Het gesprek van de dag is, internet, e-mail, kortegolfzenders, mobiele communicatie en laptop. De nieuwe economie heeft ook hier een vlucht genomen. Weinig schepen, zo blijkt, die nog zonder deze accessoires varen. Omdat het allemaal elektronica betreft en de zee nog steeds erg zout is dient een ieder zich, te realiseren hoe kwetsbaar deze spullen zijn en dat het zeezeilen uiteindelijk neer blijft komen op een boot, een hoop oncomfortabel geschommel en secuur navigeren.  Wie dat vergeet, komt zichzelf onherroepelijk tegen.

Op diepdonkere nachten waarin je in je eentje aan dek zit en het net iets te hard naar je zin waait, ben je de de luxe van de elektronica snel vergeten en kan je beter hopen dat je reddingsvlot nog operationeel is. Maar ook wij hebben natuurlijk iets van elektronica aan boord en proberen zo via onze laptop weerkaarten binnen te krijgen. Tot nu toe is dat nog niet gelukt. ( Ik schrijf: anno 2001)

Dus maken we maar aantekeningen van de weersystemen zoals we die via navtex en radio binnenkrijgen, tekenen die zelf op een grootcirkel kaart in en ontwerpen zo min of meer onze eigen weerkaarten.

Vier dagen saampjes op zee

De oversteek van Alvor naar Madeira zal naar verwachting 4 a 5 dagen in beslag nemen. Het er vlak voor gelegen eiland Porto Santo willen we echter niet overslaan en we besluiten zodoende hier eerst op aan te sturen. Eenmaal onderweg loopt Chulugi er lekker vandoor. Volgens de gegevens op de boordcomputer (G.P.S.) maken we ruim 6 knopen over de grond en moeten we binnen 75 uur onze bestemming bereiken.

Het gevaar van deze redelijk optimistische gegevens is dat je het ook niet voor minder meer wil doen en tegen alles in deze vaart probeert vast te houden. Wij laten ons daar gelukkig niet zo snel meer toe verleiden en als de wind en paar uur later dan ook weer afneemt, laten wij de motor lekker uit! Achter de spinaker die nog net vol blijft varen we later met een snelheid van gemiddeld 3 knopen het laatste beetje wind uit de kuip, waardoor de felle zon genadeloos op ons neer beukt. Niet klagen. We halen de parasol uit de bakskist en creëren ons eigen terras met uitzicht op zee. Na het lichte weer begint de barometer drastisch te vallen en krijgen we een paar uur later te maken met flinke regen en onweersbuien voordat we na in totaal ruim 4 dagen s’nachts om één uur de haven van Porto Santo binnenlopen.

Porto Santo.

Die vulkanische klomp van grauwe as en lava. Wij zijn hier voor de tweede keer. Je houdt van dit eiland of je haat het. Voor ons gaat het eerste op. Het is de eenvoud ten top met een bescheiden vorm van luxe en een grillige natuur, onaangedaan, naar mijn mening in zijn mooiste vorm.

De hoofdplaats Villa Baleira heeft een centrum wat te klein is voor een onderwereld maar groot genoeg voor wat gezelligheid, evenementen, sociale contacten en om er gewoon tegen een (palm)boom leunen. Wij gaan hier minimaal een week doorbrengen maar fantaseren er zomaar een jaar aanvast.

De marina waar wij liggen afgemeerd, promoot een langer verblijf van jachten en biedt een behoorlijke service van de eerste benodigdheden. De zelfredzaamheid van de oceaanzeiler komt daarmee wel weer op een lager pitje te staan. Maar vaak genoeg vlamt dit pitje weer op.

Een aardig voorbeeld hiervan doet zich ook hier weer voor. Een zeurende kies speelt weer op en na drie dagen talmen meld ik me toch maar eens aan bij de “urgencia”  Tandarts? Nee, dat hadden ze niet op het eiland en ik wordt verwezen naar Madeira. Ik ben wel wat gewend maar om even het vliegtuig te nemen en in een dagvlucht naar het 100 km verderop gelegen Madeira te springen gaat me toch te ver.

Ik neem dus maar een kortere route en daal via ons scheepstrapje af richting het kastje waar de aspirines liggen opgeslagen en stel het bezoek aan de tandarts nog maar even uit.

Tejo

Wordt vervolgd